Pachelbel – Canon, Czajkowski – Serenada | Pławner | Sawicka | Orkiestra Kameralna
Wykonawcy:
- Agnieszka Sawicka – skrzypce
- Piotr Pławner – skrzypce/dyrygent
- Śląska Orkiestra Kameralna
Program:
- Johann Pachelbel – Canon & Gigue D-dur
- Arvo Pärt – Tabula rasa
- Piotr Czajkowski – Serenada C-dur op. 48
Canon Johanna Pachelbela to utwór, który z kameralnej barokowej kompozycji stał się jednym z największych fenomenów muzyki klasycznej. Oparty na prostym, powtarzającym się schemacie basowym Canon & Gigue D-dur od ponad trzech stuleci zachwyca matematyczną precyzją, subtelną polifonią i hipnotycznym spokojem.
Obok słynnego Canonu zabrzmi – przez wielu uważana za najpiękniejszą serenedę wszechczasów – Serenada C-dur Piotra Czajkowskiego oraz medytacyjna Tabula rasa Arvo Pärta. Solistami w utworze będą koncertmistrzyni Śląskiej Orkiestry Kameralnej Agnieszka Sawicka oraz Piotr Pławner – laureat Międzynarodowego Konkursu im. Henryka Wieniawskiego i zwycięzca Konkursu ARD w Monachium, który poprowadzi koncert również jako dyrygent.
Serenada C-dur op. 48 Piotra Czajkowskiego to jedno z najpiękniejszych dzieł napisanych na orkiestrę smyczkową. Kompozytor przyznawał, że był to utwór szczególnie mu bliski, napisany „z wewnętrznego impulsu”, dlatego muzykę wypełniają niezwykle melodyjne tematy i bogactwo smyczkowego brzmienia. Czajkowski potrafił wydobyć z orkiestry smyczkowej taką pełnię i różnorodność kolorów, że – jak pisali krytycy – niemal nie odczuwa się braku innych instrumentów.
Całość utrzymana jest w pogodnym i lirycznym nastroju, choć szczególny kontrast przynosi melancholijna Elegia. Serenada zachwyca również elegancją słynnego Walca, subtelnością dialogów instrumentów oraz finałem inspirowanym rosyjską muzyką ludową, pełnym energii i tanecznego temperamentu.
Tabula rasa Arvo Pärta stała się prawdziwym przełomem w twórczości estońskiego kompozytora. Napisane w 1977 roku podwójne concerto na dwoje skrzypiec, orkiestrę smyczkową i preparowany fortepian po raz pierwszy ukazało w pełni charakterystyczny styl tintinnabuli – ascetyczny język muzyczny oparty na prostocie, ciszy i skupieniu. Skrzypek Gidon Kremer, dla którego utwór powstał, mówił o Tabula rasa jako o „deklaracji ciszy” i dziele, które zmieniło jego życie.
Muzyka Pärta rozwija się niezwykle oszczędnymi środkami, wymagając od wykonawców i słuchaczy szczególnego rodzaju koncentracji. Dwie kontrastujące części – pełen napięcia Ludus oraz niemal nieruchome, medytacyjne Silentium – budują przestrzeń skupienia, w której równie ważna jak sam dźwięk staje się cisza. Sam kompozytor podkreślał, że jego muzyka rodzi się właśnie z milczenia, które traktował jako przestrzeń niemal sakralną i duchową.
