PL |  EN

POD ZŁOTĄ BATUTĄ EUGENE TZIGANE'A

 

Filharmoniczni symfonicy i przygotowani przez Jarosława Wolanina chórzyści w piątek 19 października wystąpią pod batutą triumfatora VIII Międzynarodowego Konkursu Dyrygentów im. Grzegorza Fitelberga w Katowicach w roku 2007 – Eugene Tzigane’a.
Niemiecka prasa pisała o nim: „pewny orkiestrowy lider”,  chwaliła za „elegancki styl dyrygowania, naturalny muzyczny autorytet i prawie fanatyczną precyzję”. Taką reputację Eugene Tzigane, zdobywca w tym samym roku, co w Katowicach także II nagrody w konkursie im. Matacica i rok później także drugiej w konkursie im. Soltiego, ma w całej Europie, w Ameryce Pólnocnej i na Dalekim Wschodzie. Maestro Tzigane w październiku, jeszcze przed Katowicami ma 4 koncerty w USA, wypełnione muzyką Rachmaninowa, Brittena, Saint-Saёnsa, Smetany i Debussy’ego. Tuż po Katowicach, w austriackim Linzu jego program wypełni muzyka Hindemitha, Martina i Respighiego, w niemieckiej Moguncji – Beethovena, Czajkowskiego i Zemlinsky’ego, a w szwedzkim Umeå – Rossiniego, Mozarta, Vaughana i Williamsa. W przyszłym roku Eugene Tzigane koncertował zaś będzie m.in. w Oslo, Helsingborgu, Glasgow i Paryżu.
W latach 2008-2014 był głównym dyrygentem Nordwestdeutsche (NWD) Philharmonie. Ma wiele stałych związków z zespołami na całym świecie, w tym z Norweską Orkiestrą Radiową, Lahti Symphony, Tampere Philharmonic i Helsingborg Symphony Orchestras. Inne niedawne europejskie misje zawiodły artystę do Netherlands Philharmonic Orchestra, Bruckner Orchester Linz, Copenhagen Philharmonic, RTE National Symphony Orchestra of Ireland and Basel Symphony Orchestra. Od czasu debiutu w USA z Indianapolis Symphony, Tzigane dyrygował orkiestrami symfonicznymi w Oregonie, New Jersey, Fort Worth, Karolinie Północnej, Chicago, Columbus i Rochester Philharmonic. Regularnie występuje w Japonii, m.in. w Yomiuri Nippon i Tokyo Metropolitan Symphony Orchestras, a także w Australii z Orkiestrami Symfonicznymi w Adelajdzie i Australii Zachodniej.
Dzięki naturalnemu talentowi do pracy ze śpiewakami, Tzigane zadebiutował w Bayerische Staatsoper, prowadząc nową produkcję Così fan tutte, potem przejął kierownictwo Czarodziejskiego fletu w Hamburgische Staatsoper i Zemsty nietoperza w Frankfurt Oper. Dyrygował Carmen w Royal Swedish Opera, a także Requiem Verdiego w Operze Norweskiej i w Fińskiej Operze Narodowej.
Eugene Tzigane dyrygenturę studiował Julliard School of Music u Jamesa DePriesta, gdzie otrzymał stypendium Bruno Walter Memorial oraz pod kierunkiem Jormy Panuli w Royal College of Music w Sztokholmie, gdzie otrzymał stypendium Franza Berwalda i uczestniczył w kursach mistrzowskich Daniela Hardinga, Michaela Tilsona-Thomasa i Jukki-Pekki Saraste’a.
W katowickim programie umieścił: Ludwiga van Beethovena uwerturę Egmont op. 84 oraz Richarda Straussa Wandrers Sturmlied op. 14 i Tako rzecze Zaratustra op. 30.
Muzykę tragedii Egmont Goethego Ludwig van Beethoven skomponował na przełomie lat 1809/10. Najczęściej z niej grywana jest świetna uwertura w „bohaterskiej” tonacji Beethovena – Es-dur. Żywa, jest prawdziwym poematem symfonicznym. Złowróżbne, ciężkie akordy wstępne, dramatyczne i namiętne Allegro, triumfalna apoteoza końcowa – ilustrują dumną postać bohatera, walczącego i ginącego za wolność swego narodu.
Potem spotkamy się z dwoma dziełami Richarda Straussa. Najpierw pojawi się w programie przejaw jego młodzieńczego upodobania do literackiej inspiracji w Wandrers Starnlied do tekstu Goethego. Dzieło na 6-głosowy chór i wielką orkiestrę, ukończone w Monachium 22 maja 1884 roku, prawykonane 3 lata później w Koloni pod batutą kompozytora, jak pisał Romain Rolland, „zbudowane na sposób Brahmsa, ze świadomym zastosowaniem środków konwencjonalnych”. Poemat symfoniczny Tako rzecze Zaratustra z 1896 roku to jeszcze jeden obok Mahlera czy Deliusa, głos kompozytora, w dyskursie, jaki pod koniec XIX wieku wywołało pojawienie się filozoficznego poematu Also sprach Zarathustra Friedricha Nietzschego. Zawierał wiarę w nadczłowieka (Übermensch), który przechodzi różne stadia rozwoju religijnego i naukowego, zanim odnajdzie światło. Muzyczny pomysł Straussa opiera się na „naprzemiennym przechodzeniu między dwiema bardzo odległymi tonacjami. Tonacja C-dur reprezentuje naturę. Występuje w pobudce trąbek o świcie, słynnym rozpoczęciu utworu. Doskonale znają je również kinomani z 2001: Odysei kosmicznej Stanleya Kubricka. W tonacji H-dur lub h-moll pojawia się człowiek. To przeciwstawienie (kontrast soczystych brzmień i tumultu orkiestry) trwa aż do samego początku transformacji człowieka w Übermenscha. Dostaniemy i dawkę humoru – nadczłowiek pojawia się u Straussa w rytmie wiedeńskiego walca… Orgiastyczną ekstazę w zakończeniu gasi bicie dzwonów o północy, muzyka łagodnieje, stając się czułym nokturnem. Przed orkiestra sporym wyzwaniem w tym utworze jest znalezienie kompromisu między potrzebą ostrych brzmień szacunkiem dla nastroju Zaratustry.
 
 
Sponsor Cyklu Koncertów Złota 13

19 października, piątek g. 19.00     [T[   [S]   [Z13]
Sala koncertowa im. Karola Stryji, Filharmonia Śląska
Pod złotą batutą Eugene Tzigane’a
Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Śląskiej
Chór Filharmonii Śląskiej
Eugene Tzigane – dyrygent
Jarosław Wolanin – przygotowanie chóru
Program:
Ludwig van Beethoven – Uwertura Egmont op. 84
Richard Strauss – Wandrers Sturmlied op. 14
Richard Strauss – Tako rzecze Zaratustra op. 30
 
 

 

Projekt "Rozbudowa Filharmonii Śląskiej w Katowicach" współfinansowany z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Priorytetu XI Kultura i Dziedzictwo Kulturowe, Działania 11.2 -Rozwój oraz poprawa stanu infrastruktury kultury o znaczeniu ponadregionalnym Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko na lata 2007-2013.